იავნანა კაცებისთვის

კატო ჯავახიშვილს არ ვიცნობ.  თუ სადმე შევხვდები მივალ და ვეტყვი, რომ მეშინია მისი ღმერთგახდილი და გულ(გ)ახდილი ლექსების. მეშინია. ეს ამბები მათთვისაა, ვინც ხმაურობდა და ამ ხმაურში საკუთარი თავი სიჩუმის მარცვალივით დაკარგა. ვისაც შეუძლია ახსოვდეს და იმავდროულად  წაშალოს. მათთვის, ვისთვისაც იავნანა ჯერ კიდევ ლოცვაა ძილის  წინ  და   მათთვისაც  ვინც  აღარ  ლოცულობს.

საღამოსპირი

სათქმელი  დარჩა  ნეტავ  რამე,

თუ  გადმომაფრენებს  დაველოდოთ,

რომ  არ  დავმუნჯდეთ?!

სად  უფრო  მეტად  ვერ  დავმალეთ

ხელისგულებში

ლაყუჩებში

თუ  იმ  ფანჯრიდან

მოთვალთვალე  ქალის  თვალებმა

ვერ  დაგვიტია-

მაშველივით  შემოგვაშველა

სიტყვა-გადარჩი!

და ზღვის ნაპირი

ლოკოკინამ  მოილოგინა.

რა  მტკნარი  არის

ეს  ნაპირი.

ჩემი  ცხოვრების

თევზი  კი  არ  სჩანს

ამ  თევზისგულა  საღამოსპირს

როგორც  წინსაფარს

ისე  ვიფარებ

და  ხორხიდან  წვრილი  ნემსები

უხმოდ ამომაქვს_

გეგონება  კალმახს  გიწვავდე.

უთქმელი  დარჩა  ნეტავ  რამე,

თუ  გადამფრენებს  დაველოდო,

რომ  გავაყოლო:

ჩემი  და  შენი  შვილების  ნაცვლად- სხვისი  შვილები.

ჩემი  და  შენი  გულის  ნაცვლად- სხვების  ტკივილი.

სადმე  მშვიდობა  თუ  არსებობს, დაიშენებენ

ცას  და  კედლებში  წარსულივით  ჩაიკირება

ის, რაც  ჩვენ  ვერ  ვთქვით. რაც გვინდოდა. რაც  ვერ  ამოვთქვით.

რაც  უკვე  იყო. რაც დამთავრდა. რაც ვერ შევძელით.

რაც  მხოლოდ  ჩვენი  წილი იყო- ჩვენი  ხელსაქმე.

რაც  მხოლოდ ჩვენთვის  იყო  ომი. ჩვენი  ხანძარი

ისე  დიდია, დაჭრილებს  ვერ  ავუდივართ

და  ჩვენ  მხოლოდ  ჩვენებს,

ჩვენივ  ტანებს  გადავაფარებთ.

მოდი,  ჩემო  თევზისგულა  საღამოსპირო

ჩვენ  ხელები გადავიბანოთ,

გადამფრენები  თევზებს  თვითონ  მოიხელთებენ.

მე  ჩემს  ცხოვრებას

როგორც  წინსაფარს

ისე  ვიფარებ,

და  ცხელ  ტაფაზე

უხერხემლო   კალმახებს   გიწვავ.

თევზის უხერხემლო მონატრება

პოვნა

სისულელეა, როცა  გგონია  საკუთარ  თავს  ამარცხებ

დროშასავით  აფრიალებული  დამარცხებიდან  კი

დენთისგან  გამომწვარი  სხეული  გიჩანს.

მე  გეუბნები, რომ  ხელები  უკვე  ავწიე.

რომ  უკვე  ხმელი  ტოტებია  ჩემი  ხელები.

რომ  ახლა  პოვნა. ახლა  ძებნა. მერე  გაწირვა.

უჰაერობა.  უჟანგბადო  ქარი.  ხველებით

კვდება  საფუტკრეთი. ეს  იოლია,

ახლა  უბრალოდ  უნდა  ადგე  შენ  და  გაწვიმდე.

მე  გეუბნები: ტერფებიდან  ვიცლი  ნამსხვრევებს.

რომ  სასულეში  ხმაურობენ  წვრილი  კენჭები.

ნუ  დაიჯერებ  რომ   მანძილებს  ვერ  აბრუნებენ.

ლურსმნები  უნდა  გადავყლაპოთ.

წვრილი, პატარა, ბასრი ლურსმნები.

ნუ  გეშინია  არ  დავიხრჩობით.

ეს  გულამდეა  უკვე  ცეცხლი

ეს  მატლები  იჩეკებიან

ეს  რანაირად  ბრუნდება  გზა  და

ეს  რანაირი ღამეებია

ეს  ხელები  ზმნებივით  ვთალე

და  სიტყვები  მიმოკლდებიან

ეს  სადღაცამდე  მივიდა  ხმა

და  ამ  ხმის  იქით,

ეს  ჩემი  მწარე  სინამდვილე

ყანაში  დგას  და

ირგვლივ  ისეთი  ტკბილი  გზებია

გული  მერევა.

სინამდვილეა

ყველაფერი  რაც  ვერ  გითხარი.

და  რაც  გითხარი,

კიდევ  უფრო  სინამდვილეა.

პოვნა

 

იავნანა  კაცებისთვის

თქვენ, ვინც მოხვედით ამა სოფლად

და  იტვირთეთ  ტვირთი  ჩვენი და უძლურებანნი ჩვენნი.

თქვენ, ვინც გაგვიძვალეთ მკერდქვეშ  ჩვენ და  საშვილოსნოში  ჩაგვისახეთ  ნაყოფი  თქვენი.

თქვენ, ვინც  დაგვარქვით  ნეკნი  თქვენი და მოლოდინით  ავსებულებს

ჩამოგვფერთხეთ  ტანიდან  მტვერი.

თქვენ, ვინც  დაგვპირდით:

რომ  დაგვიცავთ, გამოგვკვებავთ, რომ  იომებთ

უდარაჯებთ  ჩვენს  ბავშვივით  მშვიდ  ძილს.

ჩვენ – ვინც მოგენდეთ, მოგეყუდეთ

და ლოდინისგან მოვზილეთ სურვილის ცომი.

„პური ეს ჩვენი არსობისა“ – სხეულიდან – თონეში  ჩაკრული  შვილი.

„სისხლი ეს ჩვენი არსობისა“ – მორჩილება – ნელსაცხებლით  დაბანა  ფეხის.

ჩვენ, ვინც  გირწმუნეთ,

თქვენ – კედლები.

თქვენ – სანგრები.

თქვენ – სიმშვიდე

სიყვარულში  გაქცევა  თვალის…

და იქ, სადაც სიყვარული შეცოტავდება და სიხარული დამოკლდება

და  დედამიწა – ეს გაუღვივებელი ხორბალი,

ყველა  მანამდე არსებულ კანონსა და წესს დაარღვევს და

სადაც  ხნულებად გაკვალული წარსული თოვლით დაიფარება

და  ყველა კედელი დაინგრევა და სიცოცხლის სანგრებში

ჩვენთვის ადგილი არ იქნება და მოთმინებაც არ იქნება და

სადაც მორჩილებაც არ იქნება და თავადვე გავხდებით  სანგრები,

რომ  ჩვენი  ტანიდან  გამოწელილი  სიცოცხლე  როგორმე  დავიცვათ

და  ჩვენი  გაწყალებული  სისხლით  გამოვკვებოთ  ჩვენივე  მატლები,

რომლებსაც  თქვენ  დაბადება  და  ამ დაბადებაში  სიკვდილი  მიუსაჯეთ,

სადაც  ჩვენს  შრომისგან  გაუხეშებულ  ხელისგულებზე

სარეცხისსაპნიბუშტისოდენა  ტკივილი  გვალვიანი  ღამეებით ჩაიფუშება

და  სპილენძის  მავთულხლართებზე

დენდარტყმული  ჩიტებივით  ჩამოვეკიდებით,

რომ  დიდი  ქალაქების  ცათამბჯენების  ქვეშ  მოქცეული  თქვენი  ძილი

როგორმე  დავაფრთხოთ,

და სიკვდილნარევი  იავნანით  გამოღვიძება  გაიძულოთ,

იქ, სადაც თქვენ უკვე დიდი ხანია გძინავთ,

ჩვენ კი სიფხიზლე  დანაშაულის გრძნობასავით შევითვისეთ,

იქ, სადაც ჩვენ განვკაცდით, სიძლიერე მოვიგონეთ და ამ სიძლიერეში

ბავშვობის  კაბასავით  დაგვიმოკლდით,

იქ,  სადაც  ჩვენ  გვინდოდა  ვყოფილიყავით  სუსტები

რომ  ამ  სისუსტეში  ყოფნა,

თქვენთვის  ყველაზე  დიდი  სიძლიერე  ყოფილიყო,

თქვენთვის, ვინც მოხვედით ამა სოფლად

რომ  გეტვირთათ  ტვირთი  ჩვენი და უძლურებანნი ჩვენნი

და  ცოდვები  ჩვენი, –

ახლა  თქვენი  საზიდი  იყოს.

იავნანა

 

მე და  ადამიანები

ერთხელ  როცა, მეტისმეტად  ლამაზი ვიყავი

და  უზარმაზარ  ვიტრაჟებში  საკუთარ  ანარეკლს

კმაყოფილი, ოდნავ  გაქცეული  მზერით  ვაკვირდებოდი

როცა  ჯერ  კიდევ  მჯეროდა  რომ  სიკეთე

მხოლოდ  სიკეთისთვის  იბადებოდა

რომ  გული  ნიშნავდა სიყვარულს

ზურგი-სიშორეს

ხელი-თანაგრძნობას

და ცრემლი-ტკივილს

მაშინ, როცა  მთელი  ამხელა  გაზაფხული

ერთ  უბრალო  გამოხედვაში  მეტეოდა:

ერთმა  კაცმა  მითხრა:

,,ადამიანები  იყიდებიან:

დიდზე  თუ  არა, ძალიან  დიდ  ფულზე  იყიდებიან“.

და  მე ვიფიქრე, რომ  ეს  ყველაფერი ერთი  დიდი  დიდი  აფიორა  იყო.

ახლა, როცა  უკვე  ვიცი,

არ  არსებობენ  კეთილი  და  ბოროტი  ადამიანები

და  რომ  ეს  უბრალოდ  ცხოვრებაა, სადაც  საკუთარ  თავს

ყოველდღიურად  ვკარგავთ  და  ვიძენთ

სადაც  ადამიანები  იყიდებიან

ფულზე, ძალაუფლებაზე, წარმატებაზე

სიყვარულზე, უსიყვარულობაზე, შიშზე

სადაც  სიკეთე  ხშირად  ვალის დაბრუნებაა

და  ერთმანეთში მოხვედრილი ადამიანები

შემთხვევითობას  იბრალებენ

სადაც  გული  ნიშნავს  საათს

ზურგი-დროს

ხელი-კონტაქტს

და ცრემლი-მოვალეობას

სადაც  ბავშვები იყიდებიან  საჩუქრებზე

და  დიდები  უსაჩუქრო  დღეებზე

სახემობრეცილი  ვდგავარ  და  დიდ  დახლზე  საკუთარ  ხორცს  ვყიდი.

მე და ადამიანები

წარმოსახვისთვის

შვილი  გთხოვე – მომეცა.

გამარჯვება  გთხოვე – ყველაზე  დიდი  ომი  მომაგებინე.

სიბრმავე  გთხოვე – თვალები  ამიხვიე.

სიყვარული  გთხოვე – დანახშირებული  სხეულიდან  კანს  გველივით  ვიცვლიდი.

დამარცხებაც  გთხოვე – ხელებაწეული  ვიდექი.

ახლა  ნანგრევებში  ვდგავარ და სიმშვიდეს  გთხოვ  მხოლოდ.

რომ  ცხოვრების  სარკოფაგიდან,  ხელახლა  დავიბადო.

და  ესეც  არ  არის  საკმარისი.

მთელი  სოფელი  მისი  იყო,

რა  ვერ  იკმარა?

ნეტავ,  სოფელი  არ  არსებობდეს

გულგრილად  შემოგხედავდი  აგურ-აგურ  როგორ  ანგრევ  ჩემს  სახლს

და  ნანგრევებში  მიგატოვებდი.

წარმოსახვისთვის

მარცხენა  ხელით  დაწერილი

მე  მლაშე  ტბებში- შენს  თვალებში

ორი  ქაღალდის  გემი  გავუშვი

მშიდობიდან  გამოვედი  და  ვთქვი:

აჰა, ჩემი  წილი  სიყვარული

აჰა, ჩემი  დაძლეული  შიში.

აჰა, ჩემი, შენი, სხვისი შვილი

რადგან:

სიყვარული  ყოველთვის არ  ნიშნავს ბედნიერებას.

მაგრამ  ბედნიერება  ყოველთვის  გულისხმობს  სიყვარულს.

რადგან  შიში  ყოველთვის  უფრო  მეტია

ვიდრე  შეიძლება  იყოს  დანაკარგი.

რადგან  ცხოვრება  იმდენად  მარტივია

არ  შეიძლება  მას შიშში  ვხარჯავდეთ.

რადგან  ომი  არ  გულისხმობს  მხოლოდ  გამარჯვებას

მაგრამ  უხერხულია  ელოდო  სანგარში.

რადგან  ,,სოფელი“  ყოველთვის  არ  ნიშნავს  სიმართლეს

ის  ნიშნავს  მიწას.

ნიშნავს-შვილებს.

ნიშნავს-ჩამოჭრილ მარჯვენა მხარს

მამიმთლიანდი.

და პურმა ჭამა სამართალი.

და  კაცმა  თვალა.

მარცხენამ  წერა.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s