ჩემო მიხაელ

მე და მიხაელი ჟენევაში ერთად წავედით. ჩემმა სხეულმა სამაგიერო გადამიხადა გათენებული ღამეებისთვის, ,,მეჩქარება“ დღეებისთვის, განცდებისთვის, სამსახურში გატარებული ყველა შაბათ-კვირისთვის. მთელი დღეები ვიწექი სასტუმროს ნომერში. ოთახიდან არ გამოვსულვარ. ჟენევის ტბას ფანჯრიდან […]

Read Article →

გოგოები მაგრად დგანან ბოლომდე

ჩემს  გოგოებს ერთმა კარგმა გოგომ მითხრა- ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ქვები მიყრია შიგნით, თითქოს დიდი ლოდები მიწვიაო და იმ წუთას ჩემი თვალებით დავინახე მისი უხილავი ქვები და ლოდები და მასთან […]

Read Article →

დეკემბრის ბოლო სუსხიანი დღეები

რატომ არ თხოვდებიო როცა მეკითხებიან (და აუტანლად ხშირად მეკითხებიან) დისერტაციას ვწერ-მეთქი ვპასუხობ. იმდენად მოულოდნელია ხოლმე ჩემი პასუხი, გაოცებულები მიყურებენ და ვერაფერს მეუბნებიან. სტრასბურგში ერთი წლით შემეძლო წასვლა, მაგრამ არ წავედი. […]

Read Article →

მოკლე კაბები და ჰემინგუეი

ჩემი ოთახიდან გამოვდივარ, სამსახურში მაგვიანდება,  ჩვეულებრივზე მოკლე კაბა მაცვია. მამა აივანზე სიგარეტს ეწევა თან ჩემს კაბას აკვირდება. მეორე დღეს უფრო მოკლე კაბა მაცვია, მამა თვალს მაყოლებს და არაფერს ამბობს. მესამე […]

Read Article →

გულგამოცლილთათვის

‘’ჩვენ ვინც ვიცით რომ სიყვარული მოკვეთილი კიდურებით არ იზომება“ კატო ჯავახიშვილი სადმე, სადაც გულგამოცლილები დგებიან ხოლმე და უცხოობის ნაცნობი სურნელი დარიჩინიანი თითებით მოაქვთ თითო ჯერზე საკუთარი თავის გამოტოვებით სუნთქავენ და […]

Read Article →

სტოკჰოლმი- თვითმკვლელობა

სტოკჰოლმში,  სასტუმროს ბნელ ნომერში ფანჯარასთან ვიჯექი და ქუჩას გავყურებდი. დღის 1 საათზე ისევე ბნელოდა, როგორც ღამის 8 საათზე,  აზრი არ ჰქონდა მზის სინათლის ძებნას, ავდექი და გრძელი, მძიმე წითელი ფარდები […]

Read Article →